پیوندهای مفید
اخبار و اعلانات
آمار
| تعداد نشریات | 49 |
| تعداد شماره‌ها | 1,339 |
| تعداد مقالات | 11,547 |
| تعداد مشاهده مقاله | 25,238,141 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 16,785,737 |
ظرفیت‌های اصل هفتم قانون اساسی در تحقق حکمرانی فضایی: تقابل تمرکزگرایی اداری با اراده مردم در برنامه‌ریزی منطقه‌ای | ||
| حقوق شهری | ||
| مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از تاریخ 14 آبان 1405 | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| نویسنده | ||
| حمید شاکری* | ||
| استادیار،گروه حقوق، واحد دشتستان، دانشگاه آزاد اسلامی، برازجان، ایران. | ||
| چکیده | ||
| تمرکزگرایی ساختاری در نظام اداری ایران، همواره مانعی بنیادین در مسیر بازتوزیع عادلانه فرصت‌های سرزمینی و تحقق عدالت فضایی بوده است. غلبه رویکردهای تکنوکراتیک و آمرانه در آمایش سرزمین، توسعه منطقه‌ای را با چالش ناکارآمدی و انفعال جوامع محلی مواجه ساخته است. پژوهش حاضر با هدف تبیین ظرفیت‌های بنیادین اصل هفتم قانون اساسی، در پی بازتعریف جایگاه شوراها به مثابه ابزار گذار از الگوی تصمیم‌گیری دستوری به حکمرانی فضایی مشارکتی است. روش تحقیق، توصیفی-تحلیلی با رویکرد حقوقی-توسعه‌ای بوده که از طریق واکاوی اسناد بالادستی، قوانین موضوعه و اصول آمایش سرزمین انجام شده است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که علی‌رغم صراحت اصل هفتم در بازشناسی شوراها به منزله ارکان اصیل تصمیم‌گیری و اداره امور کشور، تقنین عادی با فروکاستن جایگاه این نهادهای مردمی به حوزه‌های خدماتی و نظارتی خرد، مدیریت فضا و هدایت توسعه را در انحصار دیوان‌سالاری متمرکز دولتی قرار داده است. نتایج حاکی از آن است که احیای کارکرد تقنینی-تصمیم‌گیری اصل هفتم از رهگذر بازنگری ساختاری در ترکیب مراجع آمایشی و منطقه‌ای (به‌ویژه اعطای حق رأی مؤثر و قاطع به نمایندگان شوراها در شورای برنامه‌ریزی و توسعه استان)، پیش‌شرطی گریزناپذیر برای رفع تعارض میان تمرکزگرایی اداری و اراده عمومی، تحقق تمرکززدایی کارکردی و استقرار الگوی بهینه حکمرانی فضایی پایدار و متوازن خواهد بود. | ||
| عنوان مقاله [English] | ||
| Constitutional Capacities of Article 7 to Operationalize Spatial Governance: The Tension between Administrative Centralization and Popular Will in Regional Planning | ||
| نویسندگان [English] | ||
| hamid shakeri | ||
| Associate Prof., Department Of Law,Das.C.,Islamic Azad University,Borazjan,Iran. | ||
| چکیده [English] | ||
| Structural centralization in Iran's administrative system has always been a fundamental obstacle to the fair redistribution of territorial opportunities and the realization of spatial justice.The dominance of technocratic and authoritative approaches in land use planning has confronted regional development with challenges of inefficiency and the passivity of local communities.The present research, aiming to explain the fundamental capacities of Article7of the Constitution, seeks to redefine the position of councils as a tool for transitioning from a command-based decision-making model to participatory spatial governance.The research method is descriptive-analytical with a legal-developmental approach, conducted through the analysis of upstream documents, enacted laws, and land use planning principles.Research findings indicate that despite the clarity of Article7in recognizing councils as authentic pillars of decision-making and administration of the country's affairs, ordinary legislation, by reducing the status of these grassroots institutions to micro-level service and supervisory areas, has placed spatial management and development guidance under the monopoly of a centralized state bureaucracy.The results suggest that reviving the legislative-decision-making function of Article7through a structural revision in the composition of planning and regional authorities(especially granting an effective and decisive voting right to council representatives in the Provincial Planning and Development Council)will be an inescapable precondition for resolving the conflict between administrative centralization and the general will, achieving functional decentralization,and establishing an optimal model of sustainable and balanced spatial governance. | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 143 |
||