پیوندهای مفید
اخبار و اعلانات
آمار
| تعداد نشریات | 49 |
| تعداد شماره‌ها | 1,339 |
| تعداد مقالات | 11,547 |
| تعداد مشاهده مقاله | 25,238,141 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 16,785,737 |
تحلیل آثار برندسازی شهری بر حقوق بشر | ||
| حقوق شهری | ||
| مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از تاریخ 14 آبان 1405 | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| نویسنده | ||
| حسن خسروی* | ||
| استاد گروه حقوق عمومی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| برندسازی شهری، فرایندی است که در آن تصاویر منتخب مرتبط با ویژگی‌های فرهنگی، معماری، نظام‌های حقوقی، فرصت‌های اقتصادی یا ارزش‌های اخلاقی به یک شهر نسبت داده می‌شود تا هویتی جذاب برای مخاطبان مختلف ایجاد گردد. برندسازی شهری در دهه‌های اخیر از یک ابزار صرفاً بازاریابی به یکی از ارکان اصلی سیاست‌گذاری توسعه شهری تبدیل شده است و با موازین حقوق بشر نیز در رویکردی تعاملی و تعارضی قرار گرفته است. لذا هدف اصلی این پژوهش، تبیین آثار دوسویه منفی و مثبت برندسازی شهری بر حقوق بشر با رویکردی تحلیلی-انتقادی و با تکیه بر ادبیات حقوق بشری و مطالعات شهری است. فرض بر این است که برندسازی شهری می‌تواند هم به‌مثابه سازوکاری برای «شهروندسازی مبتنی بر کرامت» و هم به‌منزله «ابزاری برای سلب حق بر شهر» عمل کند. افتراق این دو وجه در گرو ساختارهای نهادی، رویه‌های مشارکتی، مکانیسم‌های پاسخگویی و ارزیابی تأثیرات حقوق بشری است. یافته‌های پژوهش، نشان می‌دهد که برندسازی شهری همچون شمشیری دولبه عمل می‌کند. یعنی هم آثار منفی (نقض حقوق بشر) و هم آثار مثبت (تقویت و ارتقای حقوق بشر) را به همراه دارد. لذا با اتخاذ رویه ارزیابی تأثیرات حقوق بشری طرح‌های شهری، چارچوب راهنما برای ایجاد یک شهر حقوق بشری، رویکرد شهرهای حقوق بشری، مدل نظری «حداقلی/حداکثری» شاهام-مایمون و شاخص‌های مؤسسه راول والنبرگ، به راهبردی هنجاری و عملیاتی برای گذار از برندسازی تخریب‌گر به برندسازی مبتنی بر کرامت، عدالت، مشارکت و مبتنی بر حقوق بشر دست یافت. | ||
| عنوان مقاله [English] | ||
| Analysis of the Effects of City Branding on Human Rights | ||
| نویسندگان [English] | ||
| Hassan Khosravi | ||
| Professor, Department of Public Law, Payame Noor University, Tehran, Iran | ||
| چکیده [English] | ||
| City branding is a process wherein selected images linked to cultural attributes, architecture, legal systems, economic opportunities, or ethical values are ascribed to a city to cultivate an appealing identity for diverse audiences. In recent decades, city branding has evolved from a mere marketing tool into a cornerstone of urban development policy, entering into a complex relationship characterized by both interaction and conflict with human rights standards. Consequently, this research aims to elucidate the bidirectional impact (both negative and positive) of city branding on human rights, employing an analytical-critical approach grounded in human rights literature and urban studies. The study examines these effects through concrete examples: positive outcomes in "human rights cities" such as Gwangju, The Hague, Amsterdam, and Vienna, contrasted with negative impacts in cities like Samarkand, Venice, Doha, and Yazd, as well as Olympic host cities such as Beijing, Rio de Janeiro, and Paris. The findings indicate that city branding can function either as a mechanism for fostering "dignity-based citizenship" or as an instrument for depriving people of their "right to the city." The distinction between these two outcomes depends on institutional structures, participatory processes, accountability mechanisms, and human rights impact assessments. An analysis of numerous case studies reveals that city branding acts as a double-edged sword, entailing both negative consequences (human rights violations) and positive outcomes (the strengthening and promotion of human rights). Pioneering cities such as Rosario, Vienna, Amsterdam, Guangzhou, York, Lund, Eugene, Jakarta, and Barcelona have demonstrated that a "human rights city" is not merely an ideal but an achievable reality—provided that political will, civil society participation, and the allocation of sustainable resources converge. Research findings indicate that by adopting practices such as human rights impact assessments for urban projects, the UN Office of the High Commissioner for Human Rights’ guiding framework for establishing human rights cities, the "human rights cities" approach, Shaham-Maimon’s "minimalist/maximalist" theoretical model, the Raoul Wallenberg Institute’s indicators and impact assessment requirements, Louisville’s "Charter of Compassion," and UN guidelines, it is possible to achieve a normative and operational strategy for transitioning from destructive branding to branding grounded in dignity, justice, participation, and human rights. Urban branding is inherently neither positive nor negative; its nature is determined by the surrounding institutional framework, participatory processes, accountability mechanisms, and human rights impact assessments. In the absence of such a framework, urban branding has largely proven destructive, violating fundamental rights ranging from the right to housing and non-discrimination to the right to culture and participation. | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 3 |
||